Her ana babanın istediği şüphesiz çocuğuna iyi bir gelecek sağlamaktır. Onun geleceğinin mutlu olması için katlanamayacağımız göze alamayacağımız zorluk yoktur. Bir anlamda çocuklarımız yaşamamızın amacını teşkil ederler. Ancak çocuğumuzun iyi yetişmesi ve iyi bir geleceğe ulaşması için bu duygu ve düşünce, katlanılan fedakarlıklar yeterli değildir.
Çocuğun iyi yetişmesini sağlamanın, onu mutlu yarınlara hazırlamanın, başarılı çalışkan ve iyi bir vatandaş olmasını temin etmenin ilk ve en esaslı şartı hiç şüphesiz ki iyi bir ana baba olmaktır.
Nasıl ki her sanatkar şekil verdiği ham maddeyi bütün özellikleri ile tanımak zorunda ise çocuk eğitimiyle meşgul olan her görevli de aynı şekilde onların hammaddesi durumundaki çocuğu tanımak zorundadır.
İyi anne baba ancak çocuğu tanımak, sevmek ve anlamakla mümkündür. Çocuğunu gerçekten sevmeli, onun karşısında sabırlı olmalı, onu anlayışla eğitmeli ona hayatını her anlamda düzen içinde yürütmesini öğretebilmeli, hayattaki çeşitli problemlere göğüs germesini öğretebilmeli ve de ona iyi bir örnek olabilmeli.
Beden ve zihin yapısı sağlam ve sıhhatli olan çocuklardaki başarısızlık sebebi ana babanın tutumundan ve aile fertleriyle olan ilişkilerinden ileri gelmektedir. Evinde rahat olmayan ana baba ve kardeşleriyle anlaşamayan iyi geçinemeyen çocuk okul hayatına da uyum sağlayamaz, derslerine gerektiği gibi çalışamaz. Arkadaşları ve öğretmenleri ile iyi ilişkiler kuramaz.
Ana baba, öğretmen ve nihayet arkadaşları ile iyi ilişkiler kuramayan bir çocuğun okuldan soğuyacağı ve dolayısı ile derslerine çalışmayacağı doğaldır. Çocuğun sevgi ve şefkate olan ihtiyacı ve doyumu yaşamasına büyük rol oynayan diğer maddi ihtiyaçları kadar önemlidir.
Ana ve babasının sevgi, şefkatine doyan bir çocuk kendisini güven içinde hissedecektir. Bu duygu çocuğun zihinsel enerjisini bir noktada toplamasını sağlayacaktır. Bu suretle okul hayatında başarılı olacaktır.
Ailede ana babanın önemle üzerinde duracağı ve dikkat edeceği diğer bir konuda çocuklar arasında ayrım yapmamak sevgi şefkat ve ilgilerini eşit olarak dağıtmaktır. Kardeşler arasından birinin diğerinden daha az sevildiğine şüphe duyulması onun ruhsal ve zihinsel gelişiminde karışıklıklar meydana getirecek bu suretle okuldaki başarısı da olumsuz yönde etkilenecektir.
Ana baba tarafından kardeşler arasında karşılaştırma yapılması ne kadar yanlışsa başarılı olan tanıdık diğer çocukları örnek göstererek kendi çocuğunun da öyle olmasını istemek o kadar hatalıdır.
Öğrenci başarısına olumsuz yönde etki eden diğer bir faktörde çocuğun yanında öğretmeni hakkında kötüleyici öğretmen aleyhinde sözler söylenmesidir.
Çünkü çocuğun gözünde öğretmen, örnek kişi,her şeyi bilir olarak görülmektedir.
Ana baba öğretmeni kötüleyici bir tutum içine girerek, çocuktaki bu duygu ve düşünceyi yıkıcı tutuma girerse, yine çocuğu başarısızlığa itecektir. |
